شاه پهلوانان، رده‌ای مهم و برجسته از شخصیت‌های استوره‌ای را بر می‌سازند؛ رده‌ای که هم از نظر موقعیت ممتازشان در سلسله‌مراتب اقتدار دنیوی اهمیت دارند و هم از نظر پیوندی که با نیروهای قدسی و نظمِ حاکم بر گیتی پیدا می‌کنند.

شنبه سی‌ام امردادماه به دعوت بنیاد شاهنامه به تماشای نمایش «بیژن و منیژه» در فرهنگ‌سرای نیاوران نشستم.

کتابی در انتظار توست، آن را پیدا کن! «ویسپوران» شما را خیلی دوست داشت. رایاکارتک را برای شما ساخت و به «کتاب‎خوانی» دعوت‎تان کرد.

زشتی کردار اسکندر در این باره به‌ اندازه‌ای بود که به‌ گفته‌ی کنت کورس مورخ، مقدونی‌ها همیشه ننگ از این داشتند که پادشاهشان چنین شهر بلندمرتبه‌ای را آتش زده باشد.

در این نوشتار که با هدف آگاهی بخشی به مدیران و دست اندرکاران فرهنگی کشور تهیه شده است، تلاش می شود ضمن ارائۀ آمار و ارقامی در خصوص گزینش بومی در دانشگاههای کشور، خطرات و آسیبهای این شیوه مورد بررسی قرار گیرد. چنانکه از تجربیات سالهای گذشته برمی آید، گزینش بومی باعث بروز و تشدید فاصلۀ میان ساکنان مناطق مختلف کشور می شود. تمرکز دانشجویان یک قطب، ناحیه یا استان در مناطق خویش باعث می شود که از یک سو این دانشجویان نگاه کلّ نگر و مبتنی بر وحدت ملّی را از دست دهند و نتوانند با دانشجویان مناطق دیگر کشور مراوده و حشر و نشر پیدا کنند و از سوی دیگر تمرکز آنها زمینه ساز فعالیتهای قومی است. بدین منظور در این نوشتار پیشنهاد می شود که بومی گرایی متوقّف و محدود شود؛ وزارت علوم تحقیقات و فناوری تلاش خود را به عمل آورده خوابگاههای مورد نیاز دانشجویان را در شهرهای مختلف کشور فراهم سازد و این اقدام را حرکتی در مسیر منافع ملّی قلمداد کند؛ اساتید ومدیران دانشگاهها نیز به صورت دوره ای جابجا شوند و به طور کلّی سیاستی اندیشیده شود که در استخدام اعضای هیات علمی درصد قابل توجّهی نیز به اساتید غیر بومی اختصاص یابد؛ از گسترش بی رویۀ دانشگاهها در شهرهای بزرگ و کوچک جلوگیری شود و در عوض قطبهایی دانشگاهی بر اساس مدل شهرهای دانشگاهی برخی از کشورهای اروپایی به وجود آید تا مدیریت دانشگاهها از دست وزارت علوم خارج نشود؛ فعالیتهایی فرهنگی در قالب اردوها و دوره های ایرانشناسی برای آشنایی دانشجویان با ایران و نیز مسابقات مهم ورزشی در استانهای مرزی کشور برگزار شود.

دیواری کوتاه‌تر از نوروز پیدا نمی‌شود؟ کاهش تعطیلات یا تغییر در روزهای تعطیل حتما باید به نوروز چندهزارساله تحمیل شود؟

پارسی‌بودن به قومیت و نژاد و دین و سن و جنس و ریخت و پیشه و باورهای شخصی بستگی ندارد، بلکه خصوصیتی است که از انتخاب شخصی آدمیان، برای تعلق داشتن به سپهر فرهنگ ایرانی و تصاحب‌کردن آن بر‌می‌خیزد.

در تاریخ ارتباطات، شاید تنها، رسانه‌ای چون تلگراف باشد که با پیدایی رسانه‌های نوین نتوانست به حیات ارتباطی خود ادامه دهد و جایگاه خود را به رسانه‌های جدیدتری مانند تلفن داد. اما همین رسانه که در امروز دیگر محلی از اعراب ندارد، بازیگر تمام‌عیار سپهر ارتباطات در روزگار پرتلاطم مشروطه و پیش از آن بوده‌است.

در این پژوهش به تحول روزنامه‌نگاری به عنوان یکی از ابعاد مهم تحول‌خواهی، آن‌هم در یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخیِ تجددخواهی (عصر سپهسالار) پرداخته شده است.

خروس‌خوان بود که پاشنه‌ها را ورکشیدم تا رهسپار شهری شوم که راوی بوف کور آن را عروس شهرهای دنیا می‌نامیدَش.

دومین برنامه‌ی راز-رمزشناسی صورت‌های فلکی بر اساس استوره‌های میترایی با سخنرانی دکتر شروین وکیلی برگزار می‌شود.
به گزارش ایرانشهر، این سخنرانی روز چهارشنبه ۱۷ شهریور ۱۳۸۹ در سالن غدیر (خیابان فاطمی، خیابان حجاب، مرکز آفرینش‌های کانون) از ساعت ۱۸:۳۰ تا ۱۹:۳۰ برگزار خواهد شد.
گفتنی است از دیرباز تمدن‌های نخستین شروع به تقسیم‌بندی آسمان به نقوشی ساده [...]

کالیگولا از آثار معروف آلبر کامو، نمایشنامه‌نویس سرشناس فرانسوی، است که بر پایه‌ی شخصیت واقعی امپراتور روم، کایوس ملقب به کالیگولا، نوشته شده است.

گاهشماری یا تقویم ایرانی آنهم نوع باستانی‌اش به دلیل فقر منابع و کج‌فهمی‌های صورت گرفته در گذر هزاره‌ها یکی از پیچیده‌ترین و شاید سرسام‌آورترین موضوعات در بحث ایرانشناسی است. با این همه به گمان من نه تنها می‌توان به چیستی و چرایی جزئیات آن دست یافت، بلکه بهره‌گیری از آن برای رمزگشایی چیستان‌های دینی و استوره‌ای ایران باستان هم شدنی است.

تمامی ‌الفاظ جهان را در اختیار داشتیم/ و آن نگفتیم که به کار آید/ چرا که تنها یک سخن/ یک سخن در میانه نبود: آزادی/ ما نگفتیم تو تصویرش کن» شاملو، کیمیاگر واژگان فارسی، در میانه‌ی نورها و بلورهای شکل‌یافته در تابلوهای نقاشی «ایران درودی» چه دیده بود که اینگونه مجال سخن را به او می‌سپارد و خود فروتنانه به گوشه‌ای می‌نشیند که «ما نگفتیم، تو تصویرش کن.»

بر گریز خرد از یقین باید گریست، آری یقین بر خرد چیره است. گودرز به زاری می‌گرید، بر پیران می‌گرید و فغان می‌کند و این فغان تنها از جانی بر می‌آید که از نهیب یزدان سرشار است. بر دشمن گریستن کار خردمند نیست، کار باورمند است.